pierwsze-kroki

Podobne pytanie sama wpisywałam w wyszukiwarkę ponad 6 lat temu. Matko! Ponad szczęść dla temu dowiedziałam się że jestem w ciąży a miałam niespełna 18 lat. Do pełnoletności brakowało mi 9 miesięcy. Dokładnie tyle, ile miała trwać ta ciąża. Czy jestem z tego dumna? Zdecydowanie nie. Czy jestem szczęśliwa? Teraz tak. Czy postąpiłabym inaczej? Syna nie zamieniłabym na nic innego, jedyna sprawa którą trzeba by było przedyskutować był mój wiek. Nie oszukujmy się ale 18 lat (i mniej!) to nie jest dobry czas na rodzenie dzieci.

Antka urodziłam w 42 tc, naturalnie po podaniu kroplówki i zastosowaniu cewnika Foleya. Gdyby się pośpieszył a nie siedział tam tak długo, poszłabym do szpitala bez dowodu osobistego. Była to kwestia dosłownie kilku dni. Od samego początku ja byłam w dokumentach, ja byłam za niego odpowiedzialna. Nie moi rodzice, nie dziadkowie, nie ciocia – JA. Osiemnastoletnia dziewczyna która powinna właśnie wybierać kierunek studiów leżała na sali porodowej z 4-kilogramowym noworodkiem. Sama będąc jeszcze dzieckiem, bo mądrości w głowie nie było za wiele, trzymałam w ręce mały cud. Bałam się.

Czy żałuję?

Nigdy nie żałowałam że urodziłam dziecko. Żałowałam tylko tego, że nie poczekałam i nie dałam sobie czasu na skończenie szkoły. Nie poszukałam dobrej pracy, nie kupiłam mieszkania. Nie pomyślałam o tym, że by mieć dziecko trzeba zapewnić mu warunki do rozwoju. Ja mam mu je zapewnić, nie dziadkowie i inne osoby trzecie. Gdyby nie pomoc dziadków nie mam pojęcia co by z nami było. Nawet nie chcę sobie wyobrażać tego, w jakim miejscu byłabym teraz. Mając 18 lat nie jesteś w stanie zapewnić  dziecku dobrego życia, pod względem materialnym. Nie wątpię że dasz sobie radę w opiece nad nim, ale miłość to nie wszystko. By żyć trzeba jeść, mieć gdzie spać i za co kupić lekarstwa.

Jak powiedzieć o tym najbliższym?

Chyba dobrym przykładem nie będę. Pierwszy dowiedział się tata Antka. Bał się swojej mamy, dlatego poprosił bym ja z nią porozmawiała (tak, dobrze czytasz!) i powiedziała jej że on jeszcze nic nie wie. Umówiłam się z nią w Grycanie i przy pysznym koktajlu dowiedziała się że będzie babcią. Zachwycona nie była wcale, ale poszło dość spokojnie. Moi rodzice dowiedzieli się o ciąży gdy byłam w PIĄTYM miesiącu. Szczęściara ze mnie, bo do tego czasu nic nie było widać. Tata nie odzywał się do mnie ok dwóch miesięcy. Gdy w końcu przemówił, zarządził wielkie spotkanie przyszłych dziadków. Nic mądrego to nie wniosło, ale przynajmniej się poznali. Najlepiej powiedzieć to szybko, nie zwlekać do połowy ciąży. Delikatnie i po prostu czekać na atak. Będzie konkretny opierdziel, ktoś się obrazi, ktoś popłacze, ktoś wzruszy. Nie licz na gratulacje, nastaw się na smutny odbiór. Gdybyś zaszła w ciąże mając 26 lat, trzy lata po ślubie z chłopakiem z którym jesteś 7 lat to inna sytuacja.

Jak kupić wyprawkę?

Jeśli  masz to szczęście i faceta który już pracuje to super. Sprawa praktycznie sama się rozwiązała. U nas było zupełnie inaczej. Oboje chodziliśmy do liceum, nikt nie pracował. Tata dzieci czasem jeździł po szkole pracować, ale to były dosłownie grosze. Prawie całą wyprawkę kupili dziadkowie, jestem im za to wdzięczna. Drugą, sporą część kupiłam za pieniądze które dostałam na moje osiemnaste urodziny. Inni kupują za to auto, komputer, telefon, ciuchy.. ja kupiłam leżaczek-bujaczek, troszkę ubranek, kocyki, dla siebie coś do szpitala i to wszystko. Daliśmy radę dzięki pomocy naszych rodziców. Bo gdy Antko miał pół roku, D. poszedł już do pracy i wszystko mogliśmy kupić sami.

Jak patrzą na taką mamę w szpitalu?

Jestem już teraz podwójną mamą więc mam przykład. Mając 18 lat trafiłam na porodówkę, traktowali mnie jak gówniarę która nic nie potrafiła poza rozłożeniem nóg jakiemuś przypadkowemu facetowi. Jakie było ich zaskoczenie, gdy pod salą nagle ktoś usiadł i czekał. Nie interesował się nikt, poza sprzątaczką którą błagałam o butelkę wody. Zaciążyła gówniara, niech teraz poniesie konsekwencję i pocierpi trochę. Trauma została do dziś. Drugie w wieku 21 lat rodziłam już w ludzikach warunkach, z mega miłymi ludźmi i znieczuleniem. Nie wiem czy mój wiek miał znaczenie, może wcale. W każdym razie, sześć lat temu traktowali mnie jak powietrze. Gówniarę nie przystosowaną do życia, która za parę chwil ma urodzić dziecko.Na które zdecydowanie nie jest gotowa.

Co z nauką?

U mnie nie było łatwo. Nikt nie mógł zostawać codziennie z dzieckiem w domu bym ja mogła chodzić do liceum. Załatwiłam z mamą nauczanie indywidualne, nauczyciele powinni przychodzić do mnie do domu. W praktyce wyglądało to tak, że do czasu porodu ja jeździłam do szkoły a po porodzie uczyłam się sama w domu. Tylko pan od angielskiego pofatygował się do mnie 3 razy w semestrze. Wyglądało to tak: na co dzień zajmowałam się niemowlakiem, w wolnej chwili zdawałam kurs na prawo jazdy a już po nocach pisałam sobie wypracowania, rozwiązywałam testy i ogólnie uczyłam się do matury. Szkołę skoczyłam, na studia poszłam i szczerze? to co mam w głowie zawdzięczam tylko sobie. Tata moich dzieci do matury nie podchodził, chociaż miał ułatwione zadanie bo on chodził do szkoły – ja się poświęciłam i zrezygnowałam. Uważam to za jedno z większych osiągnięć. Wszystko zależy od nastawienia.

Co ja osiągnęłam?

Antka urodziłam w grudniu 2011 roku. W marcu 2012 zdałam prawo jazy, a w maju maturę. W październiku 2014 rozpoczęłam studia. Jeszcze się nie obroniłam, ale mam to w planach na 2018 rok. W październiku 2014 roku urodziłam też córeczkę. Z tatą dzieci nie jestem, ale od dwóch lat jestem szczęśliwa u boku innego mężczyzny który dba o nas lepiej niż moglibyśmy sobie wymarzyć. Od października rozpoczynam drugi kierunek studiów. Prowadzę tego bloga i już wiem że dam radę od września przekształcić to w pracę. Dorosłam bardzo, przeżyłam wiele i to pchnęło mnie w tym kierunku w którym jestem teraz. U Ciebie też nie będzie pewnie kolorowo, ale po burzy wychodzi słońce a po deszczu – tęcza.

Jak widzisz da się. Pewnie że się da! Potrzebujesz pomocy dziadków i taty dziecka – sama pewnie z tym nie jesteś. Dziecko to nie jest przeszkoda w realizacji planów. Nie blokuje Cię przed niczym i pamiętaj że chcieć czegoś, to połowa sukcesu. Wymyślaj plany i je realizuj. Nie stój w miejscu i nie patrz na innych. Oni mają łatwiej, są sami. Będą mieli więcej czasu na wszystko, ale Ty będziesz miała większą motywację. Wszystko co robisz – robisz dla siebie, ale mały motor napędowy zawsze już będzie z Tobą. Czas szybko płynie, zaczynając pisanie tego posta od słów „sześć lat temu” aż zamarłam.. mój syn w grudniu kończy SZEŚĆ lat. A ja jestem najszczęśliwszą osobą na świecie.

18 lat to nie jest wiek na rodzenie dzieci, ale nie załamuj się i ciesz się z tego skarbu. Jesteś szczęściarą!

Tradycyjny model Polskiej rodziny to 2+2, wiadomo. Myślę że to fajna liczba, proporcje są zachowane i jestem pewna że dla większości ludzi tak jest właśnie idealnie. Mi ten model rodziny też pasuje, tym bardziej że dzieci są już bez pampersa, od września zaczynają państwowe przedszkole a ja mogę iść znów do pracy czy zacząć studia. Dlaczego więc tak bardzo boję się tego trzeciego?

Jestem pewna faktu, że gdyby Antek i Blanka byli biologicznymi dziećmi Daniela on też by spasował. Dam sobie rękę uciąć że w życiu by nie zgodził się na trzecie, bo wie ile wysiłku, pracy, cierpliwości niesie ze sobą posiadanie już dwójki. Tym bardziej takiej dwójki jaką my mamy. U nas sprawa się komplikuje już na początku tego zdania „gdyby byli biologicznymi dziećmi”.. no właśnie. Każdy nasz sąsiad, przypadkowo spotkana osoba która nie do końca zna nasza sytuację na stwierdziłaby że to właśnie tata. Kocha mocno, bawi się gdy tylko czas pozwoli, odrabia lekcje.. robi wszystko to, co leży w roli taty. Ale.. nim nie jest. Nie on dał im życie i wiem jak bardzo go to boli. Nie w złym sensie, bardziej chodzi o to, że on też by chciał mieć je ze mną. Doskonale to rozumiem, jednak mam masę wątpliwości, może wyprowadzisz mnie z błędu.

Będzie faworyzowanie

Tego boję się chyba najbardziej. Wiesz jak to jest, teraz mamy istną sielankę. Dzieci kochają Daniela, on kocha ich i wiem że nie ma takiej siły która by wygrała pojedynek z nim gdyby dzieciom groziło niebezpieczeństwo. Boje się, że w momencie gdy pojawi się już to kolejne dziecko będzie po prostu na pierwszym miejscu. Bo po co skupiać się na tej dwójce skoro mam teraz coś, co jest w 100% moje. Będę troszczył się bardziej i gdy tylko ktoś je skrzywdzi ja stanę w obronie. Nie będzie można mnie popchnąć, zabrać zabawki.. Nie chce by poczuli się odtrąceni. Nie chce by ta mała, trzecia istota popsuła coś co budują już jakiś czas. Chociaż słyszę masę zapewnień że tak nie będzie, że kocha ich tak jakby był ich tatą. To jednak obawy przed tym są silniejsze i nie uciekają z głowy wcale.

Że zostanę znów sama

Tym razem nie z dwójką dzieci, a z trójką (jest jeszcze opcja bliźniaków, ale ich w ogóle nie biorę pod uwagę!). Jeszcze większy hardcore. Wtedy na bank mam depresję wypisaną na czole. Boję się że mógłby wybrać łatwiejszą drogę, samotną drogę. Że nas zostawi i ucieknie od „ciężaru” jakim jest trójka dzieci. Raz już się wyprowadził, chociaż mieszkał z nami 2/3 miesiące. Co będzie stało na przeszkodzie, by zrobić to znów? Dziecko płacze, nie śpi – wtedy i my nie śpimy. Jak nie śpimy, to nerwy wygrywają. Dlaczego miałby zostać z nami gdy zaczniemy się kłócić z tego zmęczenia? Ja, dzieci, rodzina, dom i wszystko co do tej chwili razem stworzyliśmy to za mało.. widać to po ilości rozwodów, rozstań w ostatnim czasie. Nie chce być sama z trójką dzieci, nie będę szczęśliwa – a chcę być.

Za małe mieszkanie

To co, że nasze mieszkanie ma aktualnie 79.8m2. Niejedna osoba marzy o takim metrażu (swoim, nie wynajmowanym) ale dla mnie to za mało. Może nie tyle że mało, bo wielkościowo byłoby ok. Chodzi bardziej o rozstaw pomieszczeń i brak możliwości „wyciągnięcia” z niego jeszcze jednego pokoju. Aktualnie czeka nas remont, planujemy przenieść kuchnię do salonu by uzyskać dodatkowy pokój który będzie w przyszłości Antka. Nie ma w moi słowniku pojęcia „wspólny pokój”. Każde dziecko powinno mieć swój pokój, prywatność i swobodę. Teraz jeszcze mogą być razem, ale za max 2 lata już będę na siłę chciała ich rozdzielić. Dziecko musi mieć soją przestrzeń, którą dostosuje do potrzeb, charakteru i zainteresowań. Chłopiec i dziewczyna w jednym – zdecydowanie nie. Dlatego gdy miałby być trzecie to czeka nas zmiana mieszkania na takie które ma UWAGA! 5 pokoi (kolejno: salon, nasza sypialnia, pokój Blanki, pokój Antka i pokój X) czyli podsumowując – dom. A na to nas w chwili obecnej nie stać.

Brak rozwoju i kontaktu ze światem

Mojego oczywiście. Nie po to kończyłam studia, a od października zaczynam kolejne by siedzieć znów 3 lata w domu (u nas żłobek to jakiś 1000zł, więc sorry). Marzy mi się wyjście do ludzi nie na pól roku, rok czy dwa lata. Na zawsze bym już chciała wrócić do pracy i zacząć kształtować swoją karierę. Ostatnio mama Daniela powiedziała mi, że gdy tylko zacznę pracę zamarzę o trzecim dziecku – by iść na L4. Sama nie wiem czy tak będzie, nie mówię że nie, jednak w tej chwili – po 6 latach opiekowania się dziećmi (chociaż nie, rok pracowałam w międzyczasie) chcę iść do pracy. Bo blog, chociaż byłby w stanie zapewnić nam jedzenie to nie da mi aż takiego kontaktu z ludźmi jakiego ja potrzebuję.

Zniszczy moje zdrowie

Serio się tego boje. Doskonale wiem, że są matki które rodziły więcej niż 3 razy i żyją. Bez zbędnej ściemy, ciąża powoduje mega spustoszenie w organizmie kobiety. Widziałaś kiedyś filmik jak organy podczas tego stanu się przemieszczają? Dla mnie to jakiś fenomen! Ciało ludzkie jest niesamowite. Mi podczas porodu Antka pękła szyjka macicy, nic takiego bo już w tym miejscu jest blizna. Chociaż moja szyjka nie jest tak wydolna jak kobiety która nie rodziła to jest w stanie donosić ciąże – czego przykładem jest Blanka i jej 42 tygodnie w brzuchu mamy. Boję się powikłań, kolejnego szycia, dochodzenia do siebie. Nie chcę mieć pobieranej krwi co miesiąc, bo panicznie boję się igły. Bólu porodowego się nie boję – boję się że coś pójdzie nie tak i nie będę w stanie zajmować się już tymi dziećmi które mam.

Wiem że zakładanie od razu czarnych scenariuszy jest złe. Nie można tak budować przyszłości z osobą którą się kocha. Takie rany na psychice mi zostały. Daniel o nich wiedział, wie i wiedzieć będzie. Życie nauczyło mnie patrzeć kilka lat do przodu, nie żyć chwilą obecną i martwić się tylko tym co wydarzy się w ciągu najbliższego roku. Kalkulacja bardziej „opłacalnych” posunięć jest już na stałe wyryta w mojej głowie. Od błahych spraw, takich jak kupno iPhone 7 plus czy Samsunga S8 a właśnie poważnych jak kupno działki czy decyzja o trzecim dziecku. Błagam powiedz mi że przesadzam!