Powiedzcie mi która kobieta nie marzy o tym by kiedyś stanąć, w białej sukni u boku ukochanego mężczyzny. Obiecując mu miłość, wierność i uczciwość. Przyrzeka, że nie opuści go aż do śmierci. Już małe dziewczynki bawią się w ślub, wesele, dom. Są to wartości niezwykle ważne – o których każdy marzy. Każdy, kto spotkał na swojej drodze osobę, z którą chce spędzić resztę życia.

20 październik 2018 roku – będzie dniem w którym osiągniemy pełnię szczęścia. Będziemy formalnie rodziną, połączoną do końca. Bardzo zależy mi na tym, by ten dzień był wyjątkowy, jedyny i by o naszej miłości pamiętał każdy. Nie będzie to wesele na 200 osób, nie będzie też na 150. Spotkamy się w gronie, maksymalnie 80 osób – ale bardzo nam bliskich osób. Takich, bez których nie potrafimy wyobrazić sobie tego dnia. Najbliższa rodzina i nasi przyjaciele.

Odkąd pamiętam bardzo podobał mi się styl rustykalny. Drewno, natura, prostota i minimalizm. Nawet jeśli chodzi o suknie.. bezy, księżniczki nie wchodzą w grę. Ma być prosto, na głowie warkocz – niedbale ułożony, na nogach baleriny.. Plastry drzewa na stołach, przyozdobione białymi/kremowymi różami i gipsówką. Bardzo dużo świec.. korki od wina. A na deser – naked cake! Będzie pięknie. Zobacz moje inspiracje, a za rok – pokażę Ci jak wyglądało nasze wesele urządzone w tym klimacie.

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony pinterest.

I jak podoba Ci się nasz motyw przewodni?

Dosłownie każde dziecko ma w sobie potencjał. Tak naprawdę od rodziców zależy jak go wykorzysta. Dziecko to bardzo dobry obserwator, jeśli zobaczy u Ciebie motywację, dążenie do celu i zaangażowanie we własne hobby odkryje że tez może tak aktywnie spędzić czas. Chociaż to wierzchołek góry lodowej, pamiętaj że inni tez zaczynali od zera. Dlaczego Wam miałoby się nie udać?

Jak uwolnić talent?

Musimy odkryć zainteresowania dziecka. Nie skupiajmy się na tych w małym kręgu – spójrzmy szerzej. Obserwuj dziecko, patrz w czym czuje się dobre i w czym jest szczególnie uzdolniony. Nie zamykaj się na jedną rzecz – piłka nożna, taniec, gra na gitarze. Nie trzymajmy się na siłę jednej aktywności. Każde dziecko będzie próbowało każdej rzeczy, by odkryć to co je naprawdę interesuje. A jak tego dokonać w inny sposób? Nie da się. Dziecko to mały człowiek który uczy się na błędach. Będzie więcej porażek niż sukcesów, jestem tego pewna. Ale jest to konieczne by odkryć prawdziwe zainteresowania. Wspieraj dziecko podczas porażek i pozwól próbować dalej. Doświadczając poznajemy daną aktywność – nie uda się to, gdy dziecko tylko o niej będzie myślało.

Jak zmotywować?

Gdy zaobserwujesz że dziecko czuję się w jakiejś dziedzinie lepiej, warto w nią zainwestować. Zapisać do jakiegoś klubu? A jeśli już chodzi na treningi, to może poszukać lepszego klubu. Podnosimy mu na bieżąco poprzeczkę i pozwalamy się uczyć od najlepszych. Pamiętaj by sporo też rozmawiać o jego zainteresowaniach. To nie może odbywać się w sposób mechaniczny. Zawodzisz na trening, czekasz, odbierasz, wracacie do domu, koniec tematu. Nie! Musisz pytać : Jak CI poszło? Czego się dziś nauczyłeś? A może obejrzymy dziś mecz razem? Twoją rolą jest angażowanie się w jego pasje i wspieranie. Pokaż tez dziecku że tylko cieżką pracą i determinacją będzie najlepszy. Wytłumacz że telnetu nie ma od urodzenia, tego trzeba się nauczyć. A najlepiej uczy się właśnie ponosząc porażki.

Co gdy chce zrezygnować?

Odkryj powód jego niechęci. Musisz wiedzieć czy powodem jest chęć poznania czegoś innego po dana aktywność już mu się znudziła i go nie interesuje. Czy może wynika to z tego, że odniósł jakąś porażkę, napotkał trudność której myśli że nie uda się pokonać. Jeśli mamy do czynienia z tym drugim problemem warto porozmawiać przed podjęciem decyzji o zakończeniu aktywności. Powiedzieć, że to co aktualnie ma do wykonania nie jest łatwe, będzie mu ciężko ale da radę. Skup się też na tym co wychodzi mu lepiej. Nie potrafi biec piłką wokół pachołków? Powiedz tak: Kochanie, widziałam jak dziś pięknie wychodziły Ci rzuty karne! Brawo! To co się nie udało jest tematem zamkniętym.

Jak pomóc uwierzyć w siebie?

Kluczem do sukcesu nie jest samo opowiadanie dziecku że jest najlepsze i da sobie radę ze wszystkim. Złotym środkiem jest wytłumaczenie mu że jest dobry, ale błędy które popełnia sprawiają że staje się silniejszy i w przyszłości dzięki nim będzie jeszcze lepszy w tym co robi. Pewność siebie budujemy na podstawie swoich doświadczeń. Zachęcaj więc dziecko do podejmowania mniejszych i większych wyzwań. Zaczynając od tych najprostszych, jak wiązanie butów, kończąc na samodzielnych zakupach. Na każdym kroku zapewniaj dziecko że jestem z nim, nie przeciw niemu. Że może na Ciebie liczyć zawsze.

Bądź blisko by wspierać a nie wyręczać.

Temat przedszkola jest u nas na tapecie od kwietnia. W momencie gdy złożyłam dokumenty podczas rekrutacji już zaczął się stres. Mieszkamy w małej miejscowości, problemu z miejscem być nie powinno – ale jest ogromny. Nie mam pojęcia czy to wina dyrekcji, czy jeszcze innych osób ale po prostu organizacja w tym miejscu leży i płacze. Od 1 września będzie inna osoba na tym stanowisku – i jestem pewna że gorzej nie będzie, może być tylko lepiej. Wydrukowałam kwestionariusz rekrutacyjny do prywatnego przedszkola, byłam pewna że miejsca nie będzie.

Dokładnie 12 maja zadzwoniła do mnie moja kuzynka z gratulacjami. Kompletnie nie wiedziałam o co chodzi, nic nadzwyczajnego w naszym życiu się nie wydarzyło. Okazało się że Blaneczka się dostała i o dziwo jest w tym małym procencie dzieci przyjętych. Niestety duża część dzieci musi jeszcze zostać w domu kolejny rok. Chociaż było mi mega przykro, że inni rodzice nie maja takiej szansy jak my, postanowiłam wykorzystać ją najlepiej jak umiem. Nie pozwolę by Blaneczka straciła szanse przez to, że nie będzie potrafiła się zaaklimatyzować w tym miejscu. Dlatego codziennie chodzimy na spacer w okolicy przedszkola, najczęściej w czasie „przerwy” w zajęciach gdy dzieci są na placu zabaw – by zobaczyła że inni świetnie się tam bawią. Rozmawiamy bardzo dużo o tym, że rano mamusia lub wujek ją zaprowadzą a po południu o 15:30 ktoś ją odbierze. Codziennie oglądamy zegar, by wiedziała kiedy dokładnie będzie ta godzina by była spokojna.

Mamy łatwiej, bo ma już starszego brata który jest chyba największym fanem przedszkola. Nie znam dziecka które z taka radością opowiadałoby o tym, jak tam jest fantastycznie. Wycieczka do biblioteki, do sąsiedniego gospodarstwa pogłaskać małe prosiaczki, zabawa na placu zabaw czy najzwyklejsze prace plastyczne na zajęciach. Antko opowiada jej o tym z taką radością, że Blanka szybko zorientowała się że tam można się super bawić a mama zawsze przyjedzie. Tego jest pewna, przecież codziennie ze mną zawoziła i odbierała starszego brata z placówki.

Pomagamy sobie jeszcze książeczkami. Blanka przywiązania się szczególnie do jednej pozycji. Książki z serii Kicia Kocia cieszą się u nas od zawsze dużym powodzeniem, dlatego jest ona u nas obowiązkowa. Pozostałe akceptuje w ciągu dnia, słucha, dopytuje i każe wyjaśniać sobie wszystko czego nie rozumie. Od dwóch tygodni czytamy głównie takie, które mają związek z przedszkolem. Każda książka przeczytana z dzieckiem na temat przedszkola to mały sukces i uświadomienie przyszłego przedszkolaka że to nic złego.  Te wszystkie polecam z czystym sumieniem, podejrzewam że też znajdziesz fajne u siebie w księgarni czy bibliotece. Może się ze mną podzielisz tytułem?

Aktualnie blog jest moją pracą. Może zmieni się to od września, ale na chwilę obecną każdą dodatkową złotówkę mam właśnie z tego miejsca. Bardzo to lubię, a wiadomo że gdy coś sprawia przyjemność i masz jeszcze możliwość przekształcenia tego w pracę – jesteś w bajce. Bo kto by nie chciał zarabiać pieniędzy na czymś, co jest jego pasją? Największą porażką jest praca z przymusu. Gdy chodzisz tam, zarabiasz, ale nienawidzisz tego. Wiesz o czym mówię prawda?

Praca blogera, to praca w domu. Nie potrzebujesz swojego własnego biura, jedyne narzędzia to komputer z dostępem do Internetu, aparat i Twoja głowa. Nie marnujesz czasu na dojazdy do pracy. Nie martwisz się tym, co zrobić z dziećmi gdy znikasz na 8/10/12 godzin. W przypadku choroby wiesz że szef Cię nie zwolni, bo sama sobie jesteś szefem i pracujesz wtedy kiedy masz czas, chęci, wenę czy możliwości. Nikogo nie interesuje to, czy piszesz post o 1. Widzą same pozytywne aspekty tej pracy.

Moje dzieci były ze mną

Prawie cały czas. Mam niektóre weekendy wolne, ale do ubiegłego roku tak naprawdę wolne nie były ponieważ studiowałam zaocznie. A teraz od października to znów się zmieni. Mam wolny teraz tydzień, ale co z tego? Gdy tyle spraw jest do załatwienia że naprawdę nie wyrabiam się z niczym co zaplanowałam jeszcze przed ich wyjazdem. Młodzi nie chodzili do przedszkola. Antko zaczął w kwietniu i chodził teraz do czerwca, pięć godzin dziennie. Blanka była ze mną w domu. Cały dzień byłam z nimi sama, musiałam zrobić to co Ty robisz. Ogarnąć rano dzieci, zrobić śniadanie, wyjść na spacer, zrobić obiad, pouczyć się z nimi, plac zabaw, zakupy, sprzątanie, pranie.. to tylko przykładowe rzeczy które robisz Ty – i robię ja. Codziennie. Ja dodatkowo muszę odszukać w ciągu dnia 3 bądź 4 godziny by napisać post, zrobić zdjęcia, obrobić je.. napisać na FB, odpisać na komentarze.. i te emaile. Jest ich dużo.

Brak pomocy

Daniel zmienił prace, wcześniej nie było go dużo w domu. Teraz go nie ma jeszcze więcej.. wyjeżdża z domu o 6 rano, wraca o 18:30.. zanim coś zje, wykąpie się, usiądzie.. jest 19:30 i co? Cały dzień jestem z nimi sama i musze to ogarnąć. Może nie musze, bo prowadzenie tej strony to nie jest warunek życia i śmierci – ale to lubię. Lubię codziennie się z Wami spotykać na tej stronce i poplotkować trochę. Mam chwile zwątpienia, zmęczenia i poczucia że to nie ma sensu. Ale dostanę jedną wiadomość – „super Basia, mega lubię Cię czytać” i wiara wraca. Odzyskuję siły i piszę.

Kiedy mam na to czas?

Piszę głównie gdy dzieci idą spać. Po 22:00 przygotowuję post na następny dzień. Zdarza się, że mam czas w ciągu dnia – co jest naprawdę wyzwaniem. Nie raz już ściany spokoju ucierpiały od ich artystycznych dusz. Daniel jest świadkiem tego, że nad postem siedziałam nie raz do 1 bądź 2 w nocy. Nie narzekałam, bo czułam taki obowiązek by to napisać. I od razu piszę, wcale nie był to wpis sponsorowany – zwykły, taki jak ten. Od września, prawdopodobnie zacznę przygodę z pracą. Na pół etatu – co drugi dzień na 8 godzin. Przeraża mnie to, ale czuję że będzie to dobry krok. Dzieci idą do przedszkola, jestem pewna że doba skróci mi się o połowę – ale nie przestanę pisać. To miejsce ma urosnąć tak bardzo jak się da, bo na to zasługuje. Tyle serca nie włożyłam w nic, czego się podejmowałam.

Dobra, dobra.. ale masz zawsze możliwość by zająć się dziećmi

Mam taką możliwość i jestem wdzięczna. Podczas choroby dzieci nie muszę (jeszcze!) kombinować co zrobić by móc jechać do pracy. Każdy wie, że szef nie byłby zadowolony z sms o 7 rano o braku możliwości zjawienia się w biurze. Gdy dzieciaki zaczną przedszkole, ja pewnie będę pracowała. Jednak.. gdyby nie etat (a raczej pół) miałabym możliwość nadal zajmować się nimi w 100%. Nie jest tak kolorowo.. gdy dzieci by zasnęły, bądź gdyby jeszcze spały ja bym musiała pracować. W nocy. Nie ma możliwości skupienia uwagi, gdy ktoś ciągle czegoś od ciebie chce. Praca w domu, z chorymi dziećmi jest trudna dlatego odrabiasz ją w nocy. To wcale nie wpływa dobrze na jakość pracy i zdrowie.

To nie jest tak, że siedząc w domu, mając prace stacjonarną Ty jesteś w lepszej pozycji. Uwierz mi, gdybym mogła chętnie wychodziłabym codziennie na 8 godzin do pracy, pisała w biurze coś dla Was.. Gdybym poświęciła codziennie 8 godzin na rozwój tego miejsca już dawno byłoby wielkie. Ale się nie da, po prostu. Gdy nie ma się przedszkola, niani, bądź partnera w domu czy kogoś innego do pomocy nie da się pisać czegoś mądrego każdego dnia. Bo brakuje czasu i sił. Nie zrezygnuję z bloga, chociaż zaczyna zjadać mi coraz więcej czasu w ciągu dnia który mogłabym poświęcić na coś zupełnie innego. Ale nie potrafię..

Ślub i wesele to nie tylko ważne wydarzenie dla pary młodej. Rodzice myślą o tym  dniu równie intensywnie co młodzi. To oni opiekowali się Tobą od najmłodszych lat. Nie zawsze są to rodzice biologiczni, nie zawsze też ktoś ma rodziców zastępczych.. jednak jestem pewna, że każdy z nas ma chociaż jedną osobę której jest wdzięczny z to co dla niego ta osoba zrobiła. To podziękowanie jest właśnie dla niej. Wstawali w nocy, pomagali, wysłuchali. Nauczyli jeździć na rowerze, pomagali w nauce, zapisali na balet. Płakali i śmiali się z Tobą. Pokazywali świat w miarę możliwości. Byli na dobre i złe..

Właśnie dlatego te podziękowania są. Nie dlatego że zapłacili za wesele, pomogli wybrać suknie i inne około ślubne rzezy. Podczas wesela dziękujemy im za opiekę. Za to że dzięki nim jesteśmy na świecie. Za to że płakali w nocy, ale mimo wszystko byli przy nas. Nie odeszli i nie poddali się gdy było ciężko, nie wybrali prostszej drogi. Takie właśnie osoby zasługują na podziękowanie w tym ważnym dniu.

Kosz z alkoholem i słodyczami

To chyba najczęściej spotykany prezent jaki para młoda wręcza rodzicom. Jest praktyczny, cenowo wypada bardzo korzystnie i spodoba się wszystkim. Bo kto nie lubi słodyczy?

Pokaz fajerwerków

To jest moje marzenie. Jestem wielką fanką takich pokazów. Widziałaś kiedyś taki pokaz połączony z muzyka? efekty są niesamowite. Kamerzysta nakręci to wszystko i rodzice będą mieli pamiątkę na zawsze.

Kwiaty

Niektórzy nie mają góry pieniędzy na organizację wesela. Stawiają na proste, tanie ale wyjątkowe rozwiązania. Bukiet kwiatów będzie w tym wypadku bardzo dobrym pomysłem.

album na zdjęcia

Jeśli dodatkowo wypełnisz go zdjęciami z Waszego dzieciństwa bądź takimi z sesji narzeczeskiej będzie to naprawdę bardzo fajny pomysł na upominek.

pokaz slajdów

Stwórzcie fajną historię ze zdjęć, filmów.. poprzeplatane dwie historie. Stwórzcie dwie osobne, które w odpowiednim czasie się połączą w jedną. Niejedna łezka w oku się zakręci..

zestaw pościeli lub ręczników

Bardzo fajną opcją przy ręcznikach będzie grawer. Ręczników i pościeli nigdy dość.

bilety do SPA

To taka nowość. Szczerze, nie spotkałam się jeszcze z takim pomysłem na żadnym weselu. Nie słyszałam by ktoś to zrobił, a pomysł jest fajny. Cały dzień relaksu w Spa każdego by ucieszył.

koszulki z fajnym napisem

Tu już Twoje pomysły wezmę górę. „najlepsza mama na świecie”, ” najlepszy tata na świecie”, „taka mama to skarb”, „mama panny młodej”, „tata na medal” a może jakieś rodzinne powiedzenie? Cokolwiek wymyślisz będzie dobrze.

zegar ze zdjęciami

Waszymi zdjęciami. Na allegro i innych serwisach jest ich cała masa. Piękna pamiątka na długo.

Tak naprawdę nie ważne jest to co dacie, dla rodziców najważniejsze jest wasze szczęście. Upominek to tradycja, którą warto kontynuować. Podczas wesela będzie im miło, gdy zostaną docenieni za te wszystkie trudy.