pierwsze-kroki

Cieszę się że firma zaczyna się rozkręcać, piszecie do mnie i zadajecie pytania. Zapisuje je sobie od tygodnia i postanowiłam na nie zbiorowo odpowiedzieć w tym wpisie – teraz już będę mogła odsyłać większość do jednego miejsca. Pytań coraz więcej, a czasu coraz mniej! Co wbrew pozorom jest fajne – zmierza to w dobrym kierunku. Tak jak chciałam.

Bez zbędnego przedłużania zacznę już odpowiadać. Ok?
Niektórymi wrzucę kij w mrowisko, jednak nie mam zamiaru zaginać faktów, bo ktoś ma inną wizję 🙂

1. Jak to się stało że zaczęłaś blogować. Chciałabym też zacząć a nie wiem jak?

Oj, blogować zaczęłam już bardzo dawno temu. Jak byłam jeszcze w ciąży z Antkiem – czyli ponad 8 lat! Szok. Wtedy nie miałam pojęcia że można na tym zarobić. Pewnie gdybym była starsza, bądź miała więcej wiedzy w tym temacie – teraz byłabym kimś, kogo się rozpoznaje. Bo wiesz, ja wtedy byłam w szoku że jakaś firma wysłała mi nocnik – a ja go zrecenzowałam! Nieźle co? Po prostu było mniej blogów, nie było takiego ścisku. Teraz jest trudniej się wybić – ale powoli jakoś udaje mi się rozwinąć to miejsce. A staram się od blisko roku, tak na serio. Z drobną przerwą na początki ciąży – bo je przespałam.

A jak zacząć? Po prostu otworzyć blog i pisać, pisać, pisać. To jest najważniejsze – dodając do tego odrobinę szczęścia masz szansę na sukces. To tylko szczęście – nic innego nie pomoże 🙂

2. Czy masz bliskich przyjaciół którym możesz zaufać?

Mój mąż jest moim najlepszym przyjacielem i absolutnie NIKT inny na świecie nie zna mnie tak bardzo jak on. Nikomu nie mówię tyle co jemu i nikt nie zwierza mi się tak bardzo jak on. Potrafimy siedzieć do pierwszej w nocy i rozmawiać, chociaż oboje wstajemy około 6 rano! Nie potrzebuję nikogo innego – znalazłam w jednej osobie wszystko to, czego potrzebuję i jestem szczęśliwa.

3. Czy chodzicie do kościoła?

Nie. Jednak od pewnego czasu czuję że chciałabym zacząć uczęszczać na msze tak często jak będę mogła. Być może zacznę od tej niedzieli?

4. Mam wrażenie że się niczego nie boisz. Jak to robisz?

O Panie! Widać że internet lekko zakłamuje co nie co. Mój mąż mówi, że jestem największą panikarą na świecie. Gorąco mi jak dzieci biegają, wizja rozbitej głowy jest 24 godziny na dobę. Boję się łamać przepisy prawa i jak tylko mój mąż jedzie szybciej o 15km/h już wrzeszczę że ma zwolnić. Jak spóźniłam się z zapłaceniem akcyzy o 2 dni… nie spałam dwa tygodnie. Boje się WSZYSTKIEGO! A teraz ta firma powoduje że chyba nauczę się trochę luzować, bo inaczej osiwieje.

5. Jak planujesz rozwijać firmę? To co teraz obserwuje to jakiś kosmos, tak szybko się rozwijasz.

Mam ogrom planów i marzeń odnośnie tego miejsca. Ograniczają mnie tylko pieniądze, gdybym miała ich więcej już byłoby ciekawiej. Inwestuję wszystko to, co zarobię – nic ponad to, dlatego mam wrażenie że leci to powoli! Dużo osób właśnie pisze mi, że z boku wygląda to na ekspresowe tempo – miło mi, chociaż ja bym chciała szybciej!

W nowym roku będzie jeszcze więcej. Blogowy sklep zostaje z ebookami, książkami i planerami. Ale na nowej platformie powstanie coś jeszcze – zupełnie nie związanego z blogiem.

6. Czy planujecie kolejne dziecko?

Poczałkowo myślałam że ktoś nie skojarzył faktu że 3 miesiące temu rodziłam i chodziło o Macieja. Ale nie… padło już pytanie o 4 dziecko! Prawda jest taka że nigdy nie wiemy co nam przyniesie los. Jeśli tak – będziemy szczęśliwi. Jeśli nie – mamy już wspaniałą trójkę. Nie wiem czy mój organizm da radę z kolejną ciążą, bo już ta była dla niego wyzwaniem. Jestem pewna, że decyzja o kolejnym dziecku będzie prawie w 100% powiązana z adopcją – mój mąż myśli podobnie.

7. Poznałaś już pewnie wiele blogujących osób, jakie są naprawdę? Takie jak w internecie?

Poznałam wiele osób z blogowego świata. Większość jest dokładnie taka sama jak w internetach. Chociaż nie, znam kilka które w realnym świecie są jeszcze ciekawszymi osobami niż kreują się w sieci. Pamiętajmy że nigdy nie poznamy tak naprawdę osoby i jej zachowań obserwując tylko skrawek jej życia. Niestety są tez takie blogerki które są fałszywe – nie wymienię, ale znam. Moim zdaniem prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw – a niesmak zostanie.

8. Macie nianie, bądź pomoc domową? Jak to ogarniasz?

Absolutnie nie. Radzimy sobie ze wszystkim sami. Mój mąż pracuje na etacie a ja zajmuje się w tym czasie domem i dziecmi. Gdy wraca między 16 a 17, czasem później – ogarnia siebie, je obiad i często przejmuje dzieci i dom a ja siadam do pracy. Zdarzają się dni, gdy musi być dłużej poza domem – wtedy wszystko jest na mojej głowie. Kolacja, kąpiel dzieci, lekcje, spacer popołudniowy. Wtedy dopiero siadam do pracy gdy oni zasną czyli około 22 (tak było własnie podczas pisania tego tekstu). Sprzątam, piorę, gotuję sama. Dziećmi staramy się „zmieniać” ale prawda jest taka, że w 90% zajmuję się nimi ja. Jak ogarniam? Nie ogarniam.

Przykładowy dzień – pierwszy lepszy – poniedziałek. Wygląda to tak: 
6:00 pobudka, kawa, śniadanie, ubieranie, karmienie Macieja, pobudka dzieci, śniadanie dla nich, ubieranie.
7:40 wychodzimy jeśli idę z nimi sama – jeśli zawozi mój mąż to jedzie tylko z Blanką. Gdy idę sama – wracam ok 8:30.
Teraz robię obiad, pranie, sprzątam… takie typowe obowiązki domowe.
11:40 idzie Antek do szkoły. O 14:30 idę po Blankę a o 15:55 po Antka. Jemy obiad.
17:00 albo wraca właśnie mój mąż, albo jestem sama więc idziemy na space. Jak wraca – bierze dzieci i to on z nimi idzie a ja pracuje.
19:00 kąpiel, kolacja, bajka. 20-21 śpią. Wtedy ja ogarniam kuchnię i idę do wanny.
Gdy miałam czas popracować od 17 do 20 to mam luzik i tylko drobne sprawy do zrobienia w pracy, jeśli męża nie było – teraz działam i tak do około 24-1 w nocy.

9. Ile godzin dziennie pracujesz?

Jeśli mówimy o pracy bez większych zaległości to około 6 godzin powinnam. Prawda jest taka, że codziennie mam jakieś 4 godziny, więc działam jak mróweczka a i tak nie jestem w stanie zrobić wszystkiego. Doba jest za krótka!

10. Co myślisz o szczepieniu dzieci?

Szczepienie jest absolutnie konieczne – nie mam zamiaru się specjalnie rozpisywać, ale uważam że każde dziecko powinno być zaszczepione. My podajemy hexe 6w1.

11. Jak zwracasz się do teściów?

Bam! Trudne pytanie. Może być ciężko, ale nie umiem mówić do nikogo innego „mama” lub „tata” skoro rodziców mam jednych. To teściowej czasem rzucę „mamusia” ale raczej tak wiecie… zaczepnie. Mimo wszystko najczęściej mówię „Pani” a do teścia bezosobowo chyba – w sumie nie było okazji. Chyba też „Pan” ale nie za bardzo zwracałam na to uwagę podczas rozmowy.

Daniel za to do mojego taty woła „ej”, „tej” – i za każdym razem z moją mamą sikamy ze śmiechu. A na moja mamę mówi teściówka bądź mama – ostatnio mu się wyrwało. Po czym dodał że moją mamą była 26 lat to teraz jest jego.

Jako mama dwójki dzieci, którzy swoją edukację przedszkolną już rozpoczęły mam kilka fajnych wniosków z tego okresu (trzecia przed nami, ale mam jeszcze trzy lata by do tego dojrzeć!). Nie jest to łatwy temat dla większości dzieci – nie ma się co dziwić, bo dziecko które było z mamą bądź tatą teraz zostaje z zupełnie obcą osobą. Mało tego, nie jest sam na sam z opiekunem – w sali poza Twoim dzieckiem jest pewnie 20 innych maluszków które płaczą, krzyczą i chcą zwrócić na siebie uwagę.

Nikt się dobrze nie czuje w takich miejscach. Początki przedszkola są trudne. Maluch który nie rozumie swoich emocji, zostaje wrzucony na głęboka wodę z innymi dziećmi które także nie panują nad tym co się dzieje. Dla Ciebie, dla osoby dorosłej która panuje nad sobą i wie „na czym polega to całe przedszkole” to bułka z masłem. Dla Ciebie. Dzieci są przerażone – a ja po części się im nie dziwię, sama jestem po godzinie drzwi otwartych. Cały dzień to byłby jakiś kosmos!

Gdy poza własną „wygodą” chodzi Ci o coś więcej…

Nie będę owijała w bawełnę. Ogrom rodziców czeka na moment w którym ich dziecko pójdzie do przedszkola. Niektóre mamy dopiero wtedy zaczynają odpoczywać, być może szukać pracy czy wracają na etat. Inne mają wreszcie wolną głowę od trosk – bo nie gimnastykują się z mężem i zmianami w pracy by jakoś pogodzić te obowiązki i opiekę nad maluchem.  Te aspekty pomijam, jest coś ważniejszego…

Dziecko w przedszkolu inaczej się rozwija. Łapie fantastyczne kontakty z rówieśnikami. Bawi się, psoci, krzyczy, biega, szaleje. Wycina, klei, modeluje, składa, rozkłada, przeciąga. Możliwości jest cała masa – jednak wszystkie sprawdzają się do jednego – do nauki. Dziecko uczy się życia lepiej niż w domu. Odkrywa nowe, nieznane wcześniej uczucia i umiejętności. Jeśli trafimy na fantastyczną nauczycielkę – dziecko rozkwitnie, a to będzie potęgowało na dalsze lata edukacji.

Moje „złote” rady wyglądają następująco:

1. Nie chwal zbyt nachalnie tego miejsca.

Dla Ciebie jest to coś fantastycznego. Nie tylko patrząc na siebie, ale wydaje Ci się że dla dziecka nie będzie nic lepszego – a prawda jest taka, że tak nie jest. Nie dla dziecka, ono by chciało zostać z mamą najdłużej jak się da – a kontakt z dziećmi ograniczyć do wyjść na plac zabaw. Nie chwal, nie opowiadaj jakie to przedszkole jest fantastyczne i cudowne – bo po pierwszym dniu, gdy inne dzieci będą wyły i krzyczały a Twoje maleństwo nie będzie już w centrum zainteresowania – uzna że to co mówiłaś, to jedna wielka bzdura. Teraz, gdy moja córka ma 5 lat i trzeci rok chodzi już do przedszkola… zapytana o to „i jak było, super?” Czasem odpowiada „nie, super, dziś było niefajnie”. Pomyśl, co czuje maluszek w pierwszych dniach. Nie opowiadaj o tym, że jest tam najlepszy plac zabaw i super dzieci – Twojemu dziecko wcale nie musi się on podobać, a w grupie może mieć małego łobuziaka który gryzie, kopie i bije. Wielkie rozczarowanie!

2. Nie naciskaj!

Nie drąż tematu przez cały czas, gdy tylko okaże się że Twoje dziecko idzie do przedszkola. Nie nadawaj o tym dzień i noc. Nie zaczynaj tego tematu z każdą napotkaną osobą, gdy Twoje dziecko jest obok. Pojawi się wtedy niebezpieczne ciśnienie które może spowodować niechęć do przedszkola. Będzie mu to wszystko wychodziło już uszami. Fajną opcją jest np spacer w okolicach przedszkola, bez komentowania. Jeśli dziecko zacznie temat – pociągnij. Jeśli milczy – pozwól mu na to, a samo oswojenie się z miejscem być może mu wystarczy.

3. Idź spać wcześnie!

O tej zasadzie zapominałam w pierwszym roku nauki. Młoda chodziła spać około 22, po czym rano była zmęczona i codziennie kończyło się to krzykiem. Pamiętaj, że wyspane dziecko lepiej będzie współpracowało rano. A jak zaczniesz dzień krzykiem, nerwami i rzuceniem talerzami – z takimi emocjami maluch pójdzie do przedszkola i prawdopodobnie urządzi Ci wielką awanturę – łącznie ze zdzieraniem dziecka z ciebie przez nauczycielkę. Teraz, w czasie roku szkolnego moje dzieci chodzą spać ok 19:30 – max 20 i budzę ich ok 7 rano. Są wypoczęci, szczęśliwi a nawet zdarza się czasem pobudka przed budzikiem – wtedy mamy już najlepszy humor. Początki przestawienia dziecka będą ciężkie, dbaj o wywieszenie godzinę przed snem i powinno się udać. Nie poddawaj się, maluchy nie chcą chodzić spać wcześnie – ale to dla lepszego samopoczucia rano.

4. Koniecznie idź na zajęcia adaptacyjne.

Poznacie tam nauczycielkę bądź nauczycielki, które będą z Twoim dzieckiem przez około 8 godzin każdego dnia. To im powierzasz swoje dziecko pod opiekę, zrób więc to dla siebie i dla dziecka – i idź tam. Dziecko pozna salę, pracowników przedszkola, zabawki i inne dzieci – w niektórych przedszkolach jest wtedy jeszcze wspólny posiłek, tak dla rozładowania napięcia. Ty ocenisz sytuację i wyciągniesz swoje wnioski. Wiadomo że to nie jest to samo co „normalny” dzień – dzieci są z rodzicami więc zachowują się inaczej. W pierwszych dniach może pojawić się płacz, bo dziecko będzie myślało że zostaniesz z nim też od 1 września – dużo rozmowy i stałe godziny odbioru powinny szybko rozwiązać sytuację. Ja miałam umowę z Blanką, że gdy tylko otworzą drzwi – ja będę. Była szczęśliwa! Teraz, pod koniec zeszłego roku i po dwóch dniach nowego – chce zostać dłużej. Do 15! A ja mam dylematy…

5. Niech przedszkole kojarzy się z czymś dobrym.

U nas kojarzy się rano z chwilą sam na sam z tatą. Z jazdą autem – które uwielbia i słodkimi buziakami. Koniecznie też musi jej Daniel przeczytać co jest na śniadanie, obiad i podwieczorek każdego dnia. Natomiast gdy ja ją odbieram, idziemy razem po kabanosa – prawie codziennie. mamy obok sklep, który ma naprawdę świetne kabanosy a moje dzieci je uwielbiają. Jeden to koszt 50 groszy – a radości cała masa. W zeszłym roku chodziliśmy jeszcze na plac zabaw, w tym roku plan lekcji dzieci jest mi nie na rękę i nie wiem czy się to uda – mam nadzieję że tak.

6. Jedź z dzieckiem na zakupy!

Nie zamawiaj wszystkiego przez internet. Nie biegnij do sklepu sama – bo tak szybciej, łatwiej i taniej. Nie, nie, nie! Kompletujcie wyprawki razem ze swoimi dziećmi. Niech wybierają fartuszek, buciki, zeszyty, teczki i inne cuda które są potrzebne w Waszej placówce. Dziecku sprawi to ogromną radość i spowoduje uśmiech na twarzy gdy będzie korzystało z tych rzeczy na co dzień. Będzie dumne z siebie, że samo wybrało każdy element wyprawki przedszkolnej. Przygotuje się do przedszkola, zanim je na dobre zacznie.

7. Trzymaj się sztywno zasad odbioru z przedszkola!

Ja zrobiłam ten błąd za czasów Antka – gdy płakał, odbierałam go wcześniej. Młody nauczył się, że za kazdym razem gdy mama płacze – wróci do domu. No way! Bardzo długo trwało ponowne nauczenie go, że przedszkole to nie kara – a okazja do miłego spędzenia czasu z przyjaciółmi i nauka. Młody był tak cwany, że szybko zakodował to co jest dla niego bardziej korzystne. Przy Blance już nie popełniłam tego błędu – wiem, że płakała. Przecież zdzierali ją ze mnie każdego dnia. Dzień w dzień. Nie dałam się! Teraz moja córka chodzi do przedszkola z radością.

cof

8. Nie przekupuj!

Nie używaj sformułowań – „chodź pójdziemy, a za to…”, „chodź ładnie, a po przedszkolu…”, ” chodź bez krzyków, dostaniesz…”. Nie, nie, nie. Dziecko nie może chodzić do przedszkola w zamian za coś. Za zabawkę, za lody, za kino czy basen. Nie wiem co tam u Was akurat działa fajnie na małe przekupy. W końcu może dojść do tego, że zaczną chodzić tylko dlatego – że osiągną z tego korzyść materialną. Nie chcemy tego prawda? Możecie się umówić na jeden prezent w miesiącu – ładnie chodzimy cały miesiąc – ok, jedziemy do kina. Taka opcja wydaje się fajna, co?

Pewnie będzie tego więcej przy Macieju. Młody może nam dać nieźle w kość i te rady szlag trafi. Czuję że będzie to taki łobuziak, jakim był jego tata – więc może być ciekawie!

A Ty jaką radę byś dała dla rodziców przedszkolaka?

Szkoła to taka instytucja która ma różne opinie. Jedni kochają ale są też tacy, którzy nie pałają do niej wielką miłością. Mamy osoby które tęsknią za nią gdy jest czas wony, ale są też dzieci które nie przyjmują do wiadomości informacji że lato już się kończy i czas wrócić. My postanowiliśmy naszej młodzieży zaserwować super weekend! Tak, by wakacje zakończyć aktywnie i już skupić się na nauce. 

Noc u dziadków, jezioro i wyjazd do centrum handlowego!

Tyle dobroci w ciągu dwóch dni. Dla dzieci chyba nie ma nic lepszego od nocowania u dziadków, a jeśli połączymy to z jeziorem i super atrakcjami – weekend wypada poza skalę. Przyznam że dawno nie byłam tak zmęczona, a jednocześnie zadowolona z czasu który razem spędziliśmy. Wielką fanką dużych skupisk ludzi nie jestem, jednak tym razem nie mogłam odmówić pojawienia się tam. Otrzymałam zaproszenie od Centrum Handlowego King Cross w Poznaniu, by spędzić z nimi fajny dzień! W dalszej części wpisu opowiem Ci więcej.

Zaczęło się od przedstawienia.

„Cyfrowy Kapturek” – bo właśnie taką nazwę miał spektakl który można było tam zobaczyć. Aktorzy z teatru familijnego Tandem w mega zabawny i lekki sposób pokazali dzieciakom problematyczne kwestie jakimi są pieniądze a także uzależnienie od monitorów komputerów, tabletów czy smartfonów. To było zupełnie inne spojrzenie na temat, a moje dzieci w drodze powrotnej do domu ciągle pytały o to, co usłyszały podczas tego wystąpienia. Fajny sposób by zacząć z dziećmi rozmowę na takie tematy – wstęp był idealny.

Później zobaczyłam największy i najśmieszniejszy jak dla mnie punkt wydarzenia. Pana baloniarza! Pomysł był super i za każdym razem gdy pojawiał się koło nas, uśmiech pojawiał się na twarzy!

Robienie swojej kasy wkręciło Antka!

Mój syn odziedziczył po mnie zamiłowanie do organizacji. Planuje wszytko, a zwłaszcza ilość wydawanej gotówki. Chyba codziennie przelicza zawartość swojego portfela – a jak ma wydać złotówkę, milion razy zastanawia się czy faktycznie warto. Wcale nie zdziwił mnie fakt, że jako pierwszy stał na stanowisku mennicy King Cross Marcelin! Blanka uciekła, nie chciała, ale Antek jest wszędzie tam gdzie są pieniądze.

Potrzebował delikatnej pomocy, ale dał radę. Mój syn wybił w ten weekend swoją własną monetę z której był (i w sumie nadal jest!) najbardziej dumny na świecie. 

Obejrzeliśmy tez wystawę walut z całego świata. Nigdy specjalnie nie rozmawiałam z dziećmi na takie tematy, ale dopiero teraz widzę jak bardzo ich to zaciekawiło. To co dla mnie jest oczywiste, nie jest takim dla nich. Panika zaczęła się w momencie, gdy dotarło do nich że u nas są złotówki – więc jak pojadą do Chorwacji nie będą mogli sobie kupić pierdołek na straganach – nie masz pojęcia jak ciężko było mi ich uspokoić i wyjaśnić, że możemy pieniążki wymienić w specjalnych miejscach.

7 września jest powtórka tego eventu! Warto tam być.

Byliśmy już zmęczeni – ale pojechaliśmy tam po coś jeszcze!

Wiesz jak to jest, gdy całe lato dzieci noszą krótkie rękawy i krótkie spodenki – a na początku września okazuje się że to co było dobre w czerwcu, teraz sięga do połowy łydki. Zakupy, zakupy i jeszcze raz zakupy. Głownie ubraniowe, bo dosłownie wszystko już było za małe, ale przy okazji oczywiście kilka artykułów szkolnych i… zabawki! Byliśmy z babcią, więc korzystali ile mogli.

W King Cross Marcelin można do 7 września zrobić zakupy i wygrać nagrody! 

Z okazji #backtoschool centrum handlowe King Cross rozdaje kieszonkowe. Za każde wydane 100 zł możemy odebrać los z kodem kreskowym. Każdy kupon ma aż 3 szanse na wygraną – odbijamy kod kreskowy w trzech miejscach dostępnych w galerii. Do wygrania między innymi tablety, karty podarunkowe, piórniki, plecaki czy akcesoria szkolne. Łączna wartość wszystkich nagród to aż 70000 zł!

Kto już brał udział w zabawie?
Udało Ci się zgarnąć kieszonkowe?

3 grudnia 2011, 4 października 2014, 8 czerwca 2019.

Trzy daty, trzy zupełnie inne daty które sprawiły że jestem mamą. Najpierw mamą jednego cudownego chłopca, dalej mamą pięknego rodzeństwa, a od niedawna – jestem najszczęśliwszą mamą trójki. Te trzy daty są najważniejszymi momentami mojego życia. Każdy z tych dni był dla mnie najtrudniejszym dniem w życiu, a zarazem najpiękniejszym. Spowodował ogromny ból, ale też radość. Krzyczałam – najpierw wraz z każdym skurczem, później z zachwytu nad tą cudowną istotą. Każdy inny, wszyscy idealni.

Moją życiową rolą jest bycie mamą.

To się nie zmieni nigdy. Musiałam do tego dorosnąć, zmienić priorytety, wszystko od nowa poukładać. Aktualnie mam na ziemi trzy powody dla których wstaję każdego dnia pełna sił i pomysłów. To dla tych trzech najważniejszych istot zmieniam się na lepsze i marzę o tym, by kiedyś z dumą w głosie mówili „To moja mama!”. Nie ze wstydem, strachem czy inną złą emocją – raczej z miłością, szacunkiem i radością.

Każdego dnia staram się dla nich. To dla nich zrzuciłam swój rozwój na drugi plan. Działam powoli, w swoim rytmie – tylko wtedy gdy jest chwila spokoju. Dla nich jestem w domu, nie pracuję stacjonarnie na etacie. To dla nich wstaję każdego dnia – przygotowuję śniadanie, sprzątam, piorę, gotuję. To z nimi czytam bajki, gram w gry, odrabiam lekcję. To im każdego dnia daję słodkiego buziaka na dobranoc po czym dodaję „karaluchy pod…” i zamiast usłyszeć w odpowiedzi „…poduchy” słyszę: „mamoo! nie karaluchy tylko różyczki!”. Moje dzieci są wyjątkowe – takie moje, idealne i słodkie.

To się zmieni, ale nie wiem czy kiedykolwiek będę na to gotowa.

Każdego dnia jestem dla nich, potrzebują mnie tak samo – jak ja potrzebuję ich. Pokazuję im świat, a oni pokazują mi swój. Uczę ich życia, a oni pokazują mi że odrobina szaleństwa nikomu jeszcze na złe nie wyszła. Pamiętam, gdy byli mali – tak bardzo wyczuwali gdy nie było mnie blisko. Przypominam sobie to wszystko teraz, gdy Maciuś ma dopiero trzy miesiące. Wierzę, że przekazuję im wszystko to, co jest najlepsze. Uczę życzliwości, empatii i bezinteresownej pomocy. Pokazuję, jak wsparcie i pomoc drugiemu człowiekowi są ważne. Wiem że będą dobrymi ludźmi, takich ich wypuszczę w świat a wtedy…

W ich życiu pojawi się ktoś, kto skradnie serce. 

I nie będę już tą najważniejszą osobą. To nie ze mną będą chcieli ten świat odkrywać. Pojawi się ktoś, kto pokaże inne spojrzenie na świat. Wypełni te luki, których ja wypełnić nie umiałam i nie mogłam tego zrobić. I chociaż to coś zupełnie naturalnego, to powoduje ciarki na całym ciele już teraz. Mam nadzieję że wybiorą mądrze, nie popełnią błędów. Moim marzeniem jest to, by byli szczęśliwi – bez względu na okoliczności. Niech czerpią radość ze wszystkiego – a zwłaszcza od tej osoby, która będzie priorytetem.

Rodzina to największy diament tego świata. I to nieprawda „że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach”. Mój kontakt z rodziną jest dobry, po części właśnie dlatego że sama o to zabiegam. Uczę dzieci odpowiedniego doboru priorytetów – by kiedyś ich relacja z kimś innym była tak silna jak nasza teraz. Dzięki temu, będę wsparciem i silnym ramieniem dla nich zawsze.

Nie będę już wtedy potrzebna. Stanę gdzieś dalej – nadal będą mnie widzieli, ale nie będę już na pierwszym planie. Zejdę na bok, by obserwować to szczęście z boku. Taka jest rola matki – do końca życia. 

Absolutnie nie chce narzekać, proszę o podejście do tematu z lekkim dystansem. Chociaż będzie w nim bardzo dużo prawdy, niektóre fakty mogą nie dotyczyć sporej części kobiet. Wiele świeżo upieczonych mam korzysta z pomocy babci, cioci, niani czy innej dobrej duszy. Ja mając trójkę dzieci tej pomocy na co dzień, zwłaszcza od rana nie mam. Fakt, bardzo dużo pomagają nam moi rodzice którzy są każdego dnia na miejscu i mój mąż – ale wszyscy dopiero po godzinie 16, gdy wrócą z pracy. Do tego czasu – martw się o siebie i swoje dzieci sama. 

Nikt nie widzi tego że…

Obiad każdego dnia stoi na stole. Że dzieci chodzą (w miarę) czyste, szczęśliwe i wybawione. Że chodzimy na spacery, przed blok, na zakupy, na plac zabaw czy podczas słabej pogody układamy memory, puzzle czy lego. Nikt nie widzi tego, że mam w domu trójkę dzieci, z czego każde oczekuje uwagi z mojej strony. Nie widać na pierwszy rzut oka tego, że muszę pracować jednocześnie zajmując się dziećmi i domem. To jest wykańczające.

Wiele z nas tak ma…

Widzimy tylko mamę w jednym momencie. Nie widzimy co działo się w nocy, o poranku czy wieczorem dnia poprzedniego. Widzimy smutną minę, zmęczoną twarz i wory pod oczami. Nie widzimy rozlanego mleka podczas jedzenia śniadania, fochów o nie taką porę spodni czy kolor słomki do soczku. Widzimy jej twarz i oceniamy ją w tym momencie w którym mija nas na ulicy. Tacy jesteśmy.

A prawda jest taka, że mama która przetrwała życie z niemowlakiem i maluchem w okresie wielkich buntów jest bohaterką.

Jest piekielnie zmęczona, na skraju załamania nerwowego. A mimo to, jest szczęśliwa – jest tak bardzo szczęśliwa, ale nie w tym momencie w którym ją widziałaś. Wtedy była zmęczona i marzyła o tym by dziecko poszło spać. A w tym monecie Ty postanowiłaś ją ocenić. Nie wiesz czy przed sekundą jej dziecko nie darło się na pół miejscowości. Nie wiesz, czy o pierwszej w nocy nie postanowiło się bawić koniecznie z mamusią w jej pokoju. Dla Ciebie powinna być zawsze radosna i wypoczęta?

Przykro mi bardzo!

Jeśli kiedykolwiek byłaś mamą. Jeśli kiedykolwiek byłeś tatą – ale takim zaangażowanym, nie z doskoku – to doskonale wiesz. Patrząc na taką kobietę nie widzisz tego co inni.  Wiesz co ta osoba właśnie przeżywa i cieszysz się w głębi serca że to nie Ty. Że dziś Twoje dziecko spało, nie miało fochów i nie darło się o nieodpowiedni kolor słomki którzy wrzuciłaś do soczku.

Myślałam że bycie już mamą dwójki dzieci mnie czegoś nauczyło.

Prawda jest jednak taka, że nie jesteś przygotowana do tego co Cię czeka. Możesz przypuszczać jak będzie, ale każde dziecko jest inne. Mam trójkę z czego ani jeden nie jest podobny do drugiego. Antek ideał – którego wtedy nie doceniałam, ale było to moje pierwsze dziecko i w sumie nie ogarniałam nic. Blanka pokazała mi co to HNB – byłam zmęczona jak nigdy. A Maciek to taki po środku – noce są fajne, bo budzi się co 1,5 godziny ale zaraz zasypia jednak w ciągu dnia… ręce ciągnę po podłodze. Tego potrzebuje, więc to dostaje.

Przetrwam to! Każda mama da radę.

Nikt nie traktuje nas tak jak powinno się traktować. Jak bohaterki, które każdego dnia ogarniają to wszystko – często z uśmiechem na twarzy. Mimo zmęczenia idą na ten spacer, robią ten obiad. Jesteśmy widoczne tylko wtedy gdy jest gorzej, gdy jesteśmy zmęczona i podniesiemy głos na środku parkingu. Wtedy nas widać – wtedy jesteśmy najgorsze. A prawda jest taka że każdego dnia odwalamy kawał dobrej roboty – jesteśmy najlepsze!

I wcale nie będzie lepiej.

Problemy z brakiem snu, przejdą na te szkolne. Lekcje, problemy z czytaniem, pisaniem i liczeniem. Pojawią się pierwsze bunty nastoletnie i fochy – które momentami są gorsze od tych buntów dwulatka. Jedno się skończy a drugie zaczyna, mamą będziemy do końca życia – i dokładnie do tego momentu będziemy się martwić. Taka nasza rola.